| تبليغات | X |
|
اپسيلون
|
||
|
تلاش براي شناخت يك ذره |
فاصله دهانه ورودي قيف تا خروجي آن كه در قسمت جنوبي دره قرار گرفته حدود 215 متر است.
اين نوع سرريز اساساً يك قيف بتني بزرگ با قطر 22 متر است كه در پايين به قطر 8 متري ميرسد.
واضح است كه شنا كردن در نزديكي حفره ورودي ممنوع و البته احمقانه است! موانعي براي جلوگيري از نزديك شدن شناگران و قايق سواران به دهانه سرريز تعبيه شدهاست. همچنين زمينهاي اطراف سرريز حصاركشي شدهاند.
در طول ماههاي خشك سال كه سطح آب درياچه سد به اندازه كافي پايين باشد، اسكيتبازها و دوچرخه سواران از خروجي سرريز به عنوان محلي براي تمرين استفاده ميكنند.
و در نهايت تصوير اين سرريز در گوگل مپ:
پ.ن : اين اولين پست ترجمهاي من بود. راستاش را بخواهيد مطالب ترجمهاي سهلالوصولتر هستند؛ نيازي به تنظيم و خلاصه نويسي و ساير ويرايشهاي زباني ندارند و عموماً طرفدار بيشتري دارند.
ولي به شخصه براي خودم پستهاي تاليفي لذتبخشتر هستند. ترجمه گرچه به نوعي خلق مجدد يك اثر است اما اصالت كمتري دارد. به هر حال به عنوان چاشني مطالب به نظرم بد نباشد كه گهگاهي مطالب ترجمهاي هم درج شود.
نظرات شما هم مطمئناً براي من مهم خواهد بود.
توضيحات زير را هم از كسي كه «سازههاي هيدروليكي» ميخواند و طبعاً از تشريح مسائل مربوط به رشتهاش ذوقزده ميشود پذيرا باشيد:
سرريزهاي نيلوفري مانند چاهكهاي تخليه حوض عمل ميكنند؛ منتهي در ابعاد بزرگتر. ضمن اينكه چاهكهاي تخليه در كف حوض قرار دارند اما سرريزها داراي ارتفاع مشخصي هستند كه اگر سطح آب درياچه پشت سد از حدي بالاتر برود، به جاي اينكه آب از روي بدنه سد عبور كند(كه ممكن است منجر به صدمه ديدن سد شود)، از داخل سرريز عبور ميكند و به صورت هدايتشده به پاييندست منتقل ميشود. اگر در ساختگاه سد جاي كافي براي احداث سرريزهاي معمولي (سرريزهايي كه مثل سرسره هستند) نباشد از سرريزهاي نيلوفري استفاده ميشود. اين سرريزها در بالا مانند يك قيف هستند و توسط يك لوله بتني كه در انتهاي قيف قرار دارد آب را به پاييندست سد منتقل ميكنند. سد شيروان در ايران داراي سرريز نيلوفري است.
|
