من سمی هستم. به من نزدیک نشوید!

این مار خوش خط و خال را ببینید:

قشنگ است نه!؟
به نظر شما دلیل این رنگ‌های واضح و روشن چیست؟ خیلی از جانوران برای مخفی ماندن از دید شکارچیان سعی می‌کنند استتار کنند و خود را به شکل محیط در بیاورند در حالی که این الگو در این مار کاملاً برعکس است و باعث می‌شود بیشتر به چشم بیاید. واقعیت این است که الگوهای برجسته و با رنگ‌های تند، اغلب در جانوران سمی دیده می‌شود. در واقع این رنگ‌ها نوعی هشدار برای سایر حیوانات است که نزدیک نشوند. البته این هشدار برای مار هم فایده دارد. او به جای اینکه هر دفعه بخواهد ریسک کند و از زهر خود استفاده کند، پیشاپیش دشمن را از حمله منصرف می‌کند. برخی پروانه‌ها هم از این الگوها استفاده می‌کنند.
حالا در سرزمینی که  چنین مارهایی زندگی می‌کنند و سایر جانوران به مرور دریافته‌اند که نباید به آنها نزدیک شوند، آنها در واقع نوعی مصونیت پیدا می‌کنند. اگر شما یک مار غیر سمی بودید دوست نداشتید که شما هم به واسطه رنگ‌هایتان مصونیت داشته باشید!؟ در واقع با تظاهر به سمی بودن شما می‌توانید دیگران را از حمله به خود منصرف کنید.
این استراتژی فریبکارانه را مار زیر دقیقاً به کار برده است!:

در نگاه اول این مار با اولی هیچ فرقی ندارد. هردو نوارهایی به رنگ زرد و قرمز و سیاه دارند. اما واقعیت این است که مار دومی سمی نیست. او با تقلید الگوی مار سمی اولی، سایر جانوران را گول می‌زند و شانس حمله را کم می‌کند. این فریبکاری در میان پروانه‌ها هم دیده می‌شود. یعنی پروانه‌های معمولی، الگو‌های برجسته متعلق به پروانه‌های سمی‌ را تقلید می‌کنند و به نوعی شانس بقای خود را افزایش می‌دهند.

حالا واقعاً کدام‌یک سمی است؟
اگر روزی احیاناً با همچین ماری برخورد کردید، منطقی این است که کاری به آن نداشته باشید. اما سمی‌ بودن آن را می‌توان از توالی حلقه‌های رنگی آن‌ها فهمید. یک بار دیگر به شکل‌ها دقت کنید. در مار اولی قرمز با زرد مجاور است و در مار دوم قرمز با سیاه.
برای این‌که یادتان بماند، این دو جمله انگلیسی را به خاطر بسپارید:

Red & Yellow = Kill that Fellow
Red & Black = Venom Lack