در حالی که مصرف شیرین‌کننده در نوشیدنی‌های داغ عموماً به صورت شکر حل شده است، در کشورمان کماکان قند گزینه اول برای شیرین کردن چای است. قبلاً قند در کارخانه به صورت مخروط‌های ۳ کیلویی (کله قند) تولید می‌شد و زحمت خرد کردن آن بر عهده مصرف کننده بود. اما مثل بقیه صنایع غذایی که به سمت راحت‌تر شدن کار مصرف‌کننده پیش می‌رود، قندهای خرد شده هم کم کم سر و کله‌اش پیدا شد. خوب حالا فرض کنید می‌خواهیم به عنوان تولید کننده قند، راهی برای خرد کردن آن پیدا کنیم. یکی از قدیمی‌ترین راه‌ها دستگاهی بود که مثل چرخ گوشت از یک طرف کله‌قند را تحویل می‌گرفت و با تیغه‌های فلزی‌اش آن را خرد می‌کرد و قند خرد شده تحویل می‌داد. اشکال این دستگاه ضایعات زیاد آن بود. چند وقت پیش یکی از این دستگاه‌ها را در نمایشگاه صنایع غذایی دیده بودم که فروشنده می‌گفت حدود ۱۵درصد ضایعات دارد که به صورت خاک قند و شکر باید بازیافت شود که مقدار کمی نیست. راه دیگر قندهای حبه‌ای است که به صورت مکعب‌های کوچک منظم تولید می‌شد. این روش شاید کمترین ضایعات را داشته باشد. اما از لحاظ شکل ظاهری چندان شبیه قندهای «خرد شده» نیست و زیاد مورد پسند خانواده‌ها نبود. از این قندها بیشتر به همراه چای کیسه‌ای استفاده می‌شد.

اما راه سومی هم هست؟ اگر به قندهای خرد شده بسته‌بندی شده دقت کرده باشید احتمالاً متوجه نکته جالبی شده‌اید. ظاهر نامنظم آن‌ها  شبیه قندی است که با دست خرد شده اما اگر به یک حبه قند که به صورت شش وجهی است دقت کنیم می‌بینیم  از میان آن‌ها دو وجه همیشه موازی هم هستند و سایر وجه‌ها نامنظم است. فاصله این دو وجه حدود ۱.۵ سانتیمتر است و این قضیه برای همه حبه‌های قند برقرار است.

 معما حل شد! روش تولید این قندها به این صورت  است که احتمالاً صفحات قندی بزرگی مثل موزاییک تولید می‌شود که ضخامت مشخصی دارد. حالا این صفحه به قطعات نامنظم شکسته می‌شود و قند حاصل شبیه قندهای خرد شده است و در ضمن میزان ضایعات به طور قابل ملاحظه‌ای کاهش می‌یابد.